Verslag De Haagse Hogeschool

Spontaan verslag van een deelnemer aan de lezing die Aty Leegwater op
22 november j.l. heeft gegeven aan “De Haagse Hogeschool“

Een uur en tien minuten ademloos luisteren. En niet alleen ik, maar een hele collegezaal  vol studenten die het tijdens een lesuur niet voor elkaar krijgen de stilte te bewaren.
Wat was er voor nodig om dat uur en tien minuten de volle aandacht te krijgen?

Een vrouw die een levensverhaal vertelt. Een levensverhaal van haar eigen dochter
waarbij niet gedacht hoeft te worden aan een sprookjesachtig levensverhaal, maar aan
een verhaal dat de harde werkelijkheid vertelt over drugsverslaving, prostitutie ,
dakloosheid en aids. Een verhaal dat de studenten niet stil kreeg omdat ze zaten weg te dromen , maar de helen zaal in een keer wakker schudde. Daarbij voelde je de verwondering over hoe Aty Leegwater daar zo sterk staat en het verhaal van haar Elsbeth vertelt.
Tijdens het vertellen staan bij zowel verteller als luisteraar de tranen regelmatig in de ogen.
Afschuwelijke omstandigheden en vreselijke ervaringen met hulpverlenende instanties
zorgen voor kippenvel en soms zelfs woede.

Maar er was meer. Meer dan alleen narigheid en ellende. Er was iets magisch dat de
collegezaal in zijn macht had. Nog dagen lang moest ik nadenken over wat er nu precies
had plaats gevonden in die zaal met mensen. Wat hield ze stil en aandachtig ? Was het
voor het eerst dat deze mensen een dergelijk verhaal te horen kregen ? Vast niet, dus
moest er iets anders zijn.

Pas na een aantal dagen kreeg ik door wat er gebeurde die dag dat Aty het verhaal
van haar dochter ten gehore bracht. Het was een verhaal van hoop, van geloof en van
liefde. En naar mijn mening was dat het wat de studenten en docenten aangreep.
Door alle verdriet heen klonk het geluid van hoop op betere tijden, hoop op gezondheid
van Elsbeth haar kindje en hoop op thuiskomst van Elsbeth. Door alle pijn heen klonk
geloof op een beter leven dan dit, geloof in grotere machten dan die van mensen en
geloof dat alles weer goed kan komen. Door alle tranen heen klonk de boodschap van
de liefde. Onvoorwaardelijke liefde van moeders voor hun kind en van deuren die
altijd open staan. Liefde wanneer Aty vertelt dat Elsbeth zelfs in de moeilijkste situaties
nog rekening houdt met anderen, maar ook de liefde in de waarschuwing van de
gevaren van drugs.
Een bijzonder verhaal over bijzondere mensen, dat liet een zaal vol mensen de adem inhouden, dat zorgde voor tranen van verdriet , maar ook voor tranen van dankbaarheid
en blijdschap.
En dan het gedicht aan het eind van Aty”s lezing. Een gedicht dat geen toelichting
nodig had. Een gedicht van een dochter die door alles wat ze heeft meegemaakt weet
wat echte liefde is. Hoop , geloof en liefde. Uit dit gedicht maak ik op dat Elsbeth wist
dat ze nu op een plaats mag zijn waar hoop niet meer nodig is, omdat er geen pijn of
verdriet is. Waar geloof niet meer nodig is , omdat die plaats een bevestiging is van
haar geloof. Een plaats waar alleen nog liefde is , oneindige liefde
En dat maakt mensen stil!

Verslag woensdag 9 februari 2011 Aty Leegwater vertelt over drugs en aids

Wil startte na de koffie precies om acht uur met het voorlezen van het gedicht “Oma”.
Meteen daarna begon Aty te vertellen over haar dochter Elsbeth die in haar kinderjaren een lief zorgzaam kind was. Zij nam vaak een vogeltje, katje of zielig eendje mee naar huis.
Toen ze een jaar of 16 was werd ze een moeilijke puber, ze kwam vaak laat thuis of helemaal niet.
Dan heb je als moeder heel wat te verduren vooral als je omgeving je dan bestempelt als een slechte moeder, die krijgt toch altijd de schuld als het niet goed gaat met je kind.
Elsbeth is ook nog een jaar zoek geweest.
Wij hebben contact gezocht met het afkickcentrum voor alcohol en drugs C.A.D.
Om geld te verdienen moest ze gaan stelen of haar lichaam verkopen.
Dat laatste deed Elsbeth, dat heeft als voordeel, als zij behoorlijk ziek was dat ik thuis op haar kon passen en vertroetelen.
Aty heeft dat vaak met heel veel liefde gedaan, het hele gezin stond achter haar (ze heeft nog 4 dochters)
Familie en vrienden lieten haar vallen.
Ze heeft samen met de vader van Elsbeth een keer over de wallen gelopen om haar te zoeken, iedere blonde achter het raam werd bekeken,
Later kwam Elsbeth aan lopen, zij was gebeld door een meisje die zei, “ik denk dat je ouders hier lopen.”
Na elkaar gesproken te hebben wilde ze niet mee naar huis.
Daar ga je dan weer als moeder zijnde.
19 April 1991 kwam ze thuis met haar vriend en vertelde dat ze 3 maanden zwanger was en H.I.V. besmet. Zij wilde graag verder gaan voor het kindje.
De zwangerschap verliep goed, ze vroeg aan Aty of die voor de baby wilde zorgen als het geboren werd. Dat wilde ze graag doen.

De baby is verslaafd geboren maar met goede medicijnen en heel veel hulp van kinderarts Hak was de baby na tweeënhalfjaar schoon.
Toen kwam het gevecht met de kinderbescherming, de adoptieouders mogen niet meer dan 40 jaar schelen dus daar voldeed Aty niet aan. Haar dochters waren nog geen vijf jaar getrouwd dus kwamen ook niet aanmerking.
In de rechtboek lag het verleden van Elsbeth er als een zwartboek. Dokter Hak had een brief naar de rechtbank gestuurd hoe goed er voor het kind gezorgd werd, en Aty daar over ingelicht.
Aty vroeg, “waar is de brief van dokter Hak?”
Daar keek de rechter van op dat Aty dat wist. Zo kwam het dat Elclaiza toch aan haar werd toegewezen.
Toen Elclaiza drie jaar oud was is zij naar de 2e dochter van Aty toe gegaan om in een jong gezin op te groeien.
Met Elsbeth ging het niet goed, ze hield veel van haar kindje, probeerde tevergeefs om af te kicken. Versuft en vermagerd belde zij haar moeder.
Aty haalde haar op uit een vervuilde kamer, zette haar in bad en vertroetelde haar evengoed weer.
Na 3 maanden ging het weer mis en liep ze weg, na allerhande ziektes en met veel ziekenhuisopnames is ze de laatste 2 jaar min of meer thuis geweest.
Zij moest veel medicijnen en methadon slikken.
In die periode kreeg Aty longontsteking, ze moest noodgedwongen naar de Buldog in Rotterdam, een afkickcentrum, daarna weer thuis.
Toen Aty later met haar, verzwakt als ze was in een dekbed gepakt, door Zandvoort reed, zei ze opeens: “hier is het begonnen, een hele goede vriend van de familie gaf mij drugs, nam mij samen met een vriendin mee de duinen in en bedreigde mij. Die goede vriend was verliefd geworden op mijn vriendin en ik mocht dat vooral tegen niemand zeggen.
(De man kan nu niet meer over straat zonder bescherming van de onderwereld.)
Aty werd hier ziek van, ze wil hem nog wel aan de hoogste boom hangen maar daar schiet je niks mee op.
De dood bleef nog altijd een taboe voor Elsbeth maar op 16 dec. 1996 kreeg ze een hevige bloeding. Het einde naderde, ze kwam 19 dec. thuis.
Toevallig waren haar vier zussen thuis om het huis in Kerstsfeer te brengen.
De 2 kleinkinderen waren er ook.
29 Dec. is ze overleden. Elsbeth is 30 jaar geworden en heeft en mooie dochter nagelaten die nu 19 jaar is.
Bij de uitvaart heeft Opa leegwater een heel mooi zelfgemaakt gedicht voor gelezen.

PAUZE

Nadat haar dochter overleden was wilde Aty graag iets doen voor aidswezen.
Na zoeken en informeren kwam ze uit bij Lyn die kinderen opvangt uit Zoweto.
Ondanks haar vliegangst is ze er heen gegaan om te helpen.
Ze slaapt in het hospice en kan niet alleen over straat vanwege het gevaar in Johannesburg. Ze ziet en hoort daar veel o,a dat H I V besmette mannen weer beter denken te worden door een baby te misbruiken. (De hufters )
De regering doet wel wat maar 1 bed met alles er op en er aan, zoals kost, inwoning, schoonmaak, medicijnen, scholing, etc. etc. kost €400 per maand.
Daarom heeft Aty nu een stichting opgericht Nomphilo genaamd om geld in te zamelen voor deze kinderen. Rabobank rekeningnummer 1247.54.155 t. n. v Stichting Nomphilo, er is ook een website http://www.nomphilo.org/
Aty vind zich een bevoorrecht mens dat ze door haar dochter en met veel hulp van boven dit mag doen.
Aan het einde van de avond vroeg ze ons in een kring te gaan staan elkaar de hand te geven, een kring van vrouwen zijn sterk samen, en onder het uitspreken van een gebed dankte ze God en ons voor de steun om dit werk te mogen doen.
Het was een indrukwekkende en ontroerende avond gebracht door een sterke vrouw.

Nelly Langendijk.