Verslag De Haagse Hogeschool

Spontaan verslag van een deelnemer aan de lezing die Aty Leegwater op
22 november j.l. heeft gegeven aan “De Haagse Hogeschool“

Een uur en tien minuten ademloos luisteren. En niet alleen ik, maar een hele collegezaal  vol studenten die het tijdens een lesuur niet voor elkaar krijgen de stilte te bewaren.
Wat was er voor nodig om dat uur en tien minuten de volle aandacht te krijgen?

Een vrouw die een levensverhaal vertelt. Een levensverhaal van haar eigen dochter
waarbij niet gedacht hoeft te worden aan een sprookjesachtig levensverhaal, maar aan
een verhaal dat de harde werkelijkheid vertelt over drugsverslaving, prostitutie ,
dakloosheid en aids. Een verhaal dat de studenten niet stil kreeg omdat ze zaten weg te dromen , maar de helen zaal in een keer wakker schudde. Daarbij voelde je de verwondering over hoe Aty Leegwater daar zo sterk staat en het verhaal van haar Elsbeth vertelt.
Tijdens het vertellen staan bij zowel verteller als luisteraar de tranen regelmatig in de ogen.
Afschuwelijke omstandigheden en vreselijke ervaringen met hulpverlenende instanties
zorgen voor kippenvel en soms zelfs woede.

Maar er was meer. Meer dan alleen narigheid en ellende. Er was iets magisch dat de
collegezaal in zijn macht had. Nog dagen lang moest ik nadenken over wat er nu precies
had plaats gevonden in die zaal met mensen. Wat hield ze stil en aandachtig ? Was het
voor het eerst dat deze mensen een dergelijk verhaal te horen kregen ? Vast niet, dus
moest er iets anders zijn.

Pas na een aantal dagen kreeg ik door wat er gebeurde die dag dat Aty het verhaal
van haar dochter ten gehore bracht. Het was een verhaal van hoop, van geloof en van
liefde. En naar mijn mening was dat het wat de studenten en docenten aangreep.
Door alle verdriet heen klonk het geluid van hoop op betere tijden, hoop op gezondheid
van Elsbeth haar kindje en hoop op thuiskomst van Elsbeth. Door alle pijn heen klonk
geloof op een beter leven dan dit, geloof in grotere machten dan die van mensen en
geloof dat alles weer goed kan komen. Door alle tranen heen klonk de boodschap van
de liefde. Onvoorwaardelijke liefde van moeders voor hun kind en van deuren die
altijd open staan. Liefde wanneer Aty vertelt dat Elsbeth zelfs in de moeilijkste situaties
nog rekening houdt met anderen, maar ook de liefde in de waarschuwing van de
gevaren van drugs.
Een bijzonder verhaal over bijzondere mensen, dat liet een zaal vol mensen de adem inhouden, dat zorgde voor tranen van verdriet , maar ook voor tranen van dankbaarheid
en blijdschap.
En dan het gedicht aan het eind van Aty”s lezing. Een gedicht dat geen toelichting
nodig had. Een gedicht van een dochter die door alles wat ze heeft meegemaakt weet
wat echte liefde is. Hoop , geloof en liefde. Uit dit gedicht maak ik op dat Elsbeth wist
dat ze nu op een plaats mag zijn waar hoop niet meer nodig is, omdat er geen pijn of
verdriet is. Waar geloof niet meer nodig is , omdat die plaats een bevestiging is van
haar geloof. Een plaats waar alleen nog liefde is , oneindige liefde
En dat maakt mensen stil!