Geschiedenis

Ongeveer dertien jaar geleden verloor Aty Leegwater ze haar dochter Elsbeth aan aids. Ze werd slechts dertig jaar. ,,Toen Elsbeth vijftien jaar was, kwam ze in aanraking met drugs. Aanvankelijk hadden haar vader en ik niet door wat er aan de hand was. We dacht dat ze hevig aan het puberen was.” Maar het ging van kwaad tot erger. Uiteindelijk ontdekte Aty dat haar dochter met drugs bezig was en haar lichaam verkocht om eraan te komen. ,,Ik schaamde me, had het idee dat ik als moeder fouten had gemaakt. Erger nog was dat ik geen idee had waar ze uithing. Doodsangsten stond ik uit. Elke keer als de telefoon ging vreesde ik het ergste.” In de jaren die volgden leefde ze tussen hoop en vrees. ,,Je moet je voorstellen dat de hulpverlening toen nog in de kinderschoenen stond, zeker buiten de grote steden. We werden dan ook van het kastje naar de muur gestuurd.” Haar dochter probeerde wel van de drugs af te komen, maar telkens als het de goede kant op leek te gaan, zakte ze weer weg. Het was een gebed zonder eind.

Seropositief

En toen bleek Elsbeth zwanger te zijn. In dezelfde periode ontdekte artsen dat ze seropositief was. ,,Mijn dochter was toen gelukkig veel thuis, veilig bij haar moeder. De deur is altijd open geweest voor haar. Je ziet vaak dat verslaafden worden verstoten door hun omgeving, zelfs door hun eigen familie. Je telt niet meer mee als mens. Maar daardoor raken ze alleen maar verder in hun isolement. Wat ze nodig hebben is liefde en warmte. Ik zou daarom tegen moeders die in soortgelijke situaties zitten willen zeggen: blijf bij jezelf. Volg je gevoel en ga niet af op wat anderen zeggen. Het blijft per slot van rekening je kind.” Elsbeths kindje werd gelukkig niet verslaafd geboren en bleek kerngezond. ,,We hebben twee en een half jaar in spanning gezeten, want de kans bestond dat mijn kleindochter ook seropositief was. God zij dank bleek dat niet het geval.” Een strijd met de Kinderbescherming over het hoederecht over het meisje kreeg Aty er niet onder. Uiteindelijk is ze door haar tante, een van Elsbeths zussen, opgevoed. ,,Ik ben apetrots op mijn kleindochter, die inmiddels is uitgegroeid tot een prachtige, lieve meid van achttien. Ze is het mooiste cadeau dat mijn dochter me had kunnen geven.”

Lezingen

Elsbeth stierf enkele jaren later, vredig in haar moeders armen. ,,Die mooie momenten die we samen hadden, ook toen ze al heel ziek was, koester ik. Daar hou ik me aan vast.” Na een lange periode van rouw en verwerking was Aty vastbesloten haar verdriet om te zetten in iets positiefs. De eerste stap was om haar verhaal open en eerlijk te vertellen aan anderen. ,,Ik voelde een drang om de klas in te gaan en leerlingen te waarschuwen voor de gevaren van drugs en ze te vertellen hoe het met je kan aflopen als je drugs in je leven toelaat. Maar bijvoorbeeld ook over loverboys en -girls die op de loer liggen.” Aty schroomt niet om foto’s te laten zien van haar dochter; van hoe ze was vóór de drugs haar in hun macht hadden, maar ook foto’s van hoe ze eruit zag kort voor haar dood. De reacties zijn heftig. ,,Sommige jongeren spreken me na zo’n lezing aan om te vertellen hoeveel indruk mijn verhaal op ze heeft gemaakt. Jaren later herkennen ze me nog. Dan ben ik trots. Ik begon met het idee dat als ik er ook maar eentje in zo’n klas wakker zou kunnen schudden, ik mijn doel bereikt had. Dan heeft Elsbeths leven zin gehad. Inmiddels ga ik ervoor om de hele klas van de drugs af te houden!” Ook bij verenigingen en andere organisaties door het hele land vertelt Aty graag haar verhaal. Hoe meer mensen ze bereikt, hoe beter.

Nomphilo

Naast de lezingen wilde Aty nog meer doen in haar strijd tegen aids. Toen ze 65 werd, besloot ze daarom in haar eentje naar Zuid-Afrika te gaan. ,,Ik wilde voor elk jaar dat ik geleefd had een dag naar de aidsweesjes. Wat ik daar zag heeft me enorm geraakt. Ik heb er de aids, de open wonden, letterlijk geroken. Onder begeleiding bezocht ze een hospice, waar ze meeliep met een arts en waar ze ook logeerde. Ook bezocht ze de lijmsnuivertjes in de sloppenwijken. ,,Ik heb veel gehuild, om de uitzichtloosheid van hun bestaan. Je voelt je zo machteloos.” Aty liep mee op een crèche voor kinderen uit drugs- en drankgezinnen. ,,Mijn missie was om die kinderen weer te laten lachen en ze laten voelen dat er mensen zijn die van ze houden.” De meeste indruk maakte het Lambano Sanctuary, een tehuis voor kinderen met aids. Veel van hen lagen op sterven. Aty zat er letterlijk met het leven en de dood op schoot. Met één meisje, Nomphilo, had ze een bijzondere band. ,,In de korte tijd dat ik daar was waren we onafscheidelijk. Ze klampte zich enorm aan me vast, ik kon haar bijna niet loslaten.

Logo

Maar na 65 dagen moest ik wel. Een dag na mijn vertrek hoorde ik dat ze was overleden.”

Stichting

Terug in Nederland kreeg Aty een stichting aangeboden. ,,Tijdens mijn reis schreef ik stukjes voor de krant. Een notaris had ze gelezen en wilde me op weg helpen.” De stichting werd genoemd naar de kleine Nomphilo en heeft als doel geld in te zamelen voor het Lambano Sanctuary. ,,Ik zou het heel erg vinden als de mensen daar door geldgebrek hun werk niet meer kunnen doen.
Aty vertrekt binnenkort opnieuw naar Afrika. ,,Ik word volgend jaar zeventig en heb vijf weken Zuid-Afrika cadeau gekregen voor mijn verjaardag. Geweldig! Deze keer slaap ik zeker bij m’n kindjes!”

Steun het werk van Aty Leegwater! Giften kunnen worden overgemaakt op bankrekeningnummer 1247.54.155 ten name van Stichting Nomphilo (de giften zijn belastingaftrekbaar). Meer weten? Bel 0226-312159.

3 thoughts on “Geschiedenis

  1. Lieve mevrouw Leegwater,ik was vanmorgen bij u op bezoek in het ziekenhuis,wat heb ik een bewondering voor u..een godsgeschenk voor die hulpeloze kindjes .ik wilde dit jaar geen kerstkaarten sturen maar een bedrag overmaken aan een goed doel,na mijn bezoek aan u geen twijfel meer uw stichting is mijn doel…. .heel veel lieve groeten van Tonnij Driessen[ziekenbezoekersgroep johannes de doper]

  2. Beste Mevr. Leegwater (o,nee ik moest Aty zeggen)
    Wat een prachtige avond maandag 13 februari. Heel indrukwekkend. Het was muisstil in de zaal en dat wil wat zeggen met zoveel dames bij elkaar.
    Hopelijk kan je met het opgehaalde geld weer wat moois doen voor de stichting Nomphilo. We gunnen je het van harte. Het ga je goed .
    Een warme groet van Rita K.V.G Hoogkarspel

  3. Beste Aty,
    Wat hebben we gister bij het K.V.G. weer een boeiende avond gehad.dank zij jou. De rillingen liepen over mijn rug toen je vertelde van je dochter en ook de aidsweesjes. Aty, wat doe je geweldig goed werk !
    Met het geld kun je weer veel mensen blij maken, ga zo door !
    Viel het terug naar huis mee met de weg ?

    Hartelijke groeten van Riet Kok-Baas,secr.K.V.G.Lutjebroek

Geef een reactie

Your email address will not be published.